Devrik CümLeLer Anahtar deliğinden gördüler, Kapatmayı unuttuğum ne kadar boşluk varsa kaderimde, Nerede saklayamadıysam sustuklarımı, orada.. Acıklı sözler bir araya getirmişim cebimde.. Okunmayan ne kadar sayfa varsa romanlarda, İlk cümlesiyim, her mutlu son başladığında.. Şimdi öylesine bakıyorum içine gözlerinin, Mavisinde değil aklım, koyu karanlığında.. Parantez içinde isyanlar büyütüyordum sana göğsümde, Hiç birinin sonuna ünlem işareti koymuyordum oysa Laf arasına sıkışıp kalıyordu, Umursanmıyordu, umursanmasını ümit ettiğim tüm şeyler, Kendinden bile bihaber dolaylı tümleçlerde.. Alfabenin ilk harfi kadar masum, Sonuncusu kadar küstah geliyordu sözlerin. Darağaçlarıma seni bağlıyordum hep Kendimi asıyordum planlanmış bir cinayet kıvamında. Susmak bile hiçbir şeye yaramıyordu bazen, Ağustos akşamlarında.. Soğuk olurdu geceler, Dilinden dökülmeyen sözcüklerde, Üşüten bir ayaz yakardı dudaklarımı, Umutlar sıfırın altındaydı.. Zaten aşık olmak benim batıl inancımdı.. Bir aşka kandırmıştım kendimi, Üstelik kendi kendime kurduğum Kuruduğundan habersiz kurulmuş saatler, Olmadık anlarda ötüyordu guguk kuşu, Göç vakti gelirdi aslında gönlümün semalarında. Yaz gibi görünürdü, tomurcuklanmış dikenli teller, Ve hiçbir ağaç çiçek açmıyordu aslında sonbaharda.. Daha kasvetli bir düş için dalıyorum şimdi uykuya, Ne kadar kâbusum varsa bir, bir saklıyorum aynaya. Korkuyorum diye yalan söylerim, İntiharımı gizler, devrik cümlelerim. Bir şiir yazarım ne kadar gerçek varsa saklayan, Bir şiir yazarım, her satırı ayrı, ayrı ağlayan... Ahmet Taşyürek 01 / 09 / 2007
SiTe KuRaLLaRı
