Ne güzel demi gülmek, gülerken bir roman kahramanı olmak. Suskun ve yıllarca dudagı kilitlenmiş bir deliyi gülüşünle gevezeleştirmek.
Ne güzel -di..
O kadar çok alışkanlıgım oldu ki susup susup tekrar konuşmak bunların en istisnasıydı. Kimseye söyleyemedegim haykırışlarıma hep ortak ettim suskunlugumu. Demiştim ya sana gelsin , sessiz harflerin tüm sessizliği. "Galiba yalan söyledim" . Bu denli sessizliğe ne ben alışabilirim ne de suskunlugum...
Gidiyorsun.
Peki giderken yüzleştin mi kendinle ? Yeminleşmiş bir insanın sessizliğini bozdum ve bırakıyorum onu bu haliyle ? Hiç düşündün mü eline şeker verilip sonra elinden dövülerek şekeri kaçırılan çocugu? Ağıdı ? Acıyı?
Bir insanın ırkıyla doğmak ne kadar yargılatır insanı? Hangi anayasa bunu temelleştirir? Dunyanın neresinde vardır çok sevdigi için Ciro'yu , Urfa'yı , Bayır'ı ayıplanmak ? ve yetmezmiş gibi Terkedilmek ? Hangi ülkede kardeşinin siyahlaşmış derisi , doğduğu yerin özentisi, belki biraz tezek kokusu, belki biraz Urfa kokusu vardır diye bırakılmak ? Değilmidir sebep kimilerinin dağa çıkıp kardeşine silah doğrultması?
Değilmisiniz sebebi siz begenmeyenler bizleri? Değilmisiniz burayı kırmızı bölge gösterip gelmek istemeyenler. Öğretmenler , Doktorlar , Hemşireler , Web tasarımcıları, Mühendisler... ?
İstanbul taşır onca kirlerinizi , onca suskunlugundan devirdiginiz pirleri, O sizi saklar. Ayıp örten şehri.. İstanbul.
Bu yüzden sevmiyorum işte istanbul'u. Suskunluguma engel olan şahısların varlıgıyla dolu oldugu için ürküyorum. Sevgi otoyolu münasebetiyle ben küçük bir tali yol alışamadım istanbul'a .. Alışamamda..
Ve Tekrar susuyorum. Bu sefer sana ona değil. Herkese. Cevap veremeyişlerimin ardındaki hatalara iğrenerek bak diye. Ben susarsam istanbul 'la konuşursun , rahatlayasın diye.
Susuyorum. Ve sen gidiyosun..
Git!
Sen Seviyosunda , Bakalım O Seviyomu ?
